2012’ye Veda Ederken!

Öncelikle herkese merhaba demek istiyorum. 2012’nin artık son saatlerine girdik.

Benim hayatımda ve dünya adına bu yılda neler oldu neler bitti, yaşamımı etkileyen, beni değiştiren olaylar nelerdi? Size bunlardan biraz bahsedeceğim.

2012 ‘nin başlarına gidersek okulumun telaşı içerisinde koşturmacalarım vardı. Projeler, bitirme ödevi, sınavlar, raporlar, deneyler, kpss dersleri ve mezun olunca neler olacağı hakkında kafam karışıktı.Ve ilk dönem iyi notlarla rahatça bitti.

İkinci dönem soğuklar iyice kendini belli etti. Son sınıf olmanın biraz olsun verdiği rahatlıkla okulda daha rahat hareket edebiliyorduk. Hakkını nasıl ödeyeceğimi bilemediğimiz Fehmi abimiz, Hüseyin Abimiz, Eyüp Abimiz, kantinde bizden güler yüzünü eksik etmeyen Süleyman, çay veren ablalarımız ve abimize buradan çok çok teşekkürler ediyorum bir kez daha…

2012’de karda ilk kez düşüşümü, hissettiğim arkadaşlık adına sevgi adına duygularımı unutmak mümkün değil. İnsanların nasıl iki yüzlü bile değil binbir surat olduğunu orada gördüm. İyi insanların da olduğunu gördüm, birbirleri üzerinden rant sağlayan insanlar da oldu, arkasından dua edende…

Bir an önce okul bitse de buradan kurtulsam dediğim çok oldu. Herkesin hayatında zor zamanlar olur. Benimde olmadı değil. Ama insan yalnız değilse kolay atlatır zorlukları. Bende çoğu zaman yalnız değildim. Buradan yine benim yanımda olan zor günümde beni dinleyen, anlamaya çalışan arkadaşlarıma çok teşekkür ederim.

Ama 2.dönemde çekememezliklerin tavan yaptığı herkesin sinirlerinin gerildiği, başarının küstahça kıskanıldığı, yüksek not aldım diye arkamdan önümden edilen lafları çekememezlikleri duymazdan geldim. Ben yoluma baktım.

Bitirme ödevi için günlerce aylarca uğraştık. Laboratuvarda imkan olsa sabahlardık sanırım. Bize yardım eden teknisyen abilerimiz oldu. Onlar  bize her konuda destek oldu. İmkanları sonuna kadar zorladık. Psikolojimiz bozulmaya başladığında, yapamıyoruz diye sinirlendiğimizde, benim sakarlıklarımda insanlık hali dediler, kızmadılar..

Malzeme almak için elektronikçi kapılarını az aşındırmadık. Anten yapcaz, devre yapcaz diye fotokopi sıralarında beklemekten helak olduk çoğu zaman.

Karşılığını alacağımız günü sabırsızlıkla hala beklemekteyim.

Okul biteli 6 ay olmasına rağmen iş fırsatlarının olmayışı, hele ki bayan olmanın getirdiği ilave zorluklar toplamında ve piyasada kendi mesleğini yapan az insan olmasını da düşünürsek umarım yakın bi tarihte bende mesleğimi icra edebilirim.

Evet mezun olmaya geldi sıra.. Finaller bitti. İyi notlarla mezun oldum. Son iki dönemde %10 a girdim. İkinci öğretim olmanın gerektirdiği yüksek meblağ ücretten bir nebze olsa kurtulmuştum.

Mezun olmak nasıl bir duygu diye merak eden olursa, statdaki kalabalık içinde oradan oraya koşmak, bol bol fotoğraf çekmek, mezuniyet kıyafetleri giymek ve kepi havaya fırlatmak :) İşte bu mezun olmak…

Asıl hayat o tarihten sonra başladı. Diploma telaşı, evrak, getir götürler de cabası…

Ve yazın hem iş aradım hem tatil yaptım. Birde ingilizce kursuna gittim. Ama ucuz etin yahnisi bol oldu tabi. İşe yaramayan vakit kaybından başka bir işe yaramayan kurstan kimse memnun olmadı. Üds sonuçları da ümitlerimi yıkmadı değil. Ama kpds den hedefime ulaştım kısa zaman önce. Şimdi yine ingilizce çalışıyorum. Remzi hocama da buradan saygılarımı sunuyorum.

Sonrasında; Baktım olmuyor boş durmak serde yok. Bilge adam kursunu buldum ve geçmişten gelen ressamlığımın (!) da etkisi ile web ve grafik tasarım kursuna başladım. İyi de yaptım. Yoksa bu yazıları sizlerle paylaşamazdım. Farklı bakış açısı kazandım, farklı insanlar tanıdım.

Ve bugüne kadar geldim…

Şimdiden herkese mutlu ve huzurlu, kazasız belasız, sağlıklı bir yeni yıl dilerim.

SEVGİ İLE KALIN!

 

 

 

 

Bir Cevap Yazın